"Volg je passies tegen elk beter weten in."

(Hugo Claus)

Als kind uit ‘t stad wilde ik doodgraag aan zee wonen. Liefst in een strandhut, ergens in de duinen tussen Blankenberge en Zeebrugge, met open zicht op zee. En op de pakketboten.

Het is Brugge geworden. De mooiste van Vlaanderen, geen open zicht op zee, maar dat vergeef ik de stad graag.

Als je als Antwerpenaar naar Brugge verhuist, dan moet je daar een verdomd goeie reden voor hebben. Die had ik niet. Er waren zelfs een hoop praktische redenen om het niet te doen : Brugge was ver(der) van m’n werk in Brussel, ver van familie en vrienden... Maar waarom nemen mensen soms irrationele en onlogische beslissingen? Omwille van de liefde, inderdaad. De liefde voor de stad in dit geval.

Want zo simpel is het : ik zie Brugge graag. Ik voel me hier goed. Ik kom hier tot rust. Ik ben hier thuis.

Ik woon, leef en werk intussen bijna 13 jaar in Brugge. Mijn twee kinderen zijn hier geboren. Ik heb hier nieuwe vrienden gevonden.
Nieuwe verhalen broed ik uit tijdens m’n vele lange wandelingen door de stad. In de zomer presenteer ik op de Burg en in het prachtige Gruuthuuse het sfeervolle stadsfestival Klinkers. Met een aantal enthousiaste vrijwilligers organiseren we in Brugge 4 keer per jaar een avondvullend programma rond kinder- en jeugdboeken (meer info via boekhandel Raaklijn) . En sinds dit jaar (2012) zet ik als presentator mee m’n schouders onder het uitmuntende filmfestival Cinema Novo. Je kan wel zeggen dat ik hier m’n draai gevonden heb.

Brugge heeft me veel gegeven, het werd tijd om iets terug te doen. Zie, de liefde voor de stad heeft me zelfs zo ver gekregen me politiek te engageren voor Brugge. Onder de vleugels van CD&V zal ik m’n best doen mijn prachtige stad nog meer glans en uitstraling te geven!